Spaanse premier roept China op tot vrede in Iran en Oekraïne

Jan van Dijk · 2026-04-13

De Spaanse premier Pedro Sánchez begon zijn bezoek aan China deze week met een duidelijke boodschap. Hij riep Beijing op om zijn internationale invloed te gebruiken en te helpen bij het beëindigen van de conflicten in Iran en Oekraïne. Het is een interessante timing, vind je niet? Net nu de spanningen wereldwijd toenemen, kiest Sánchez ervoor om China direct aan te spreken. Hij weet dat Beijing een sleutelrol kan spelen - misschien wel de belangrijkste speler achter de schermen. ### Waarom China zo belangrijk is China heeft economische banden met zowel Rusland als Iran die diep geworteld zijn. We praten over handelsstromen van miljarden euro's, energiecontracten die tientallen jaren duren, en investeringen in infrastructuur die beide landen met elkaar verbinden. Wat Sánchez waarschijnlijk bedoelt, is dit: - China kan economische druk uitoefenen waar diplomatie faalt - Beijing heeft toegang tot kanalen waar het Westen niet welkom is - Chinese bemiddeling wordt soms beter ontvangen dan westerse tussenkomst  ### De delicate diplomatieke dans Het is niet zo simpel als 'China, los dit even op'. Internationale politiek werkt zelden zo rechtlijnig. Sánchez moet balanceren tussen respect tonen voor Chinese soevereiniteit en duidelijk maken dat de EU verwacht dat grote mogendheden verantwoordelijkheid nemen. Ik vraag me af hoe dit gesprek in Beijing verliep. Stel je voor: een Europese leider die in het hart van China komt vragen om hulp bij het oplossen van conflicten waar China zelf economische belangen heeft. Het is een delicate dans waar elke stap zorgvuldig gezet moet worden. ### Wat dit betekent voor Europa Deze stap van Sánchez zegt veel over hoe Europa zijn rol in de wereld ziet. We zijn niet langer alleen maar de vreedzame handelspartner - we worden steeds actiever in conflictbemiddeling. Maar we kunnen het niet alleen. Zoals een diplomaat me ooit vertelde: 'Vrede maken is als een puzzel met ontbrekende stukjes. Soms heb je iemand nodig die aan de andere kant van de tafel zit om ze te vinden.' China heeft die stukjes misschien wel in handen. Of op z'n minst weet Beijing waar ze liggen. De vraag is of Beijing bereid is ze te delen. ### De praktische uitdagingen Laten we even realistisch zijn. China heeft zijn eigen belangen, net als elk land. Die belangen botsen soms met wat Europa wil bereiken. Toch geloof ik dat er ruimte is voor samenwerking. Denk aan: - Gezamenlijke humanitaire corridors - Gedeelde monitoring van wapenstilstanden - Economische prikkels voor vredesprocessen Het kost tijd, geduld en veel achter-de-schermen werk. Maar als Sánchez deze deur heeft geopend, is dat op zich al een prestatie. ### Wat nu? We zullen de komende weken zien of Sánchez' oproep weerklank vindt. Diplomatische successen worden zelden met trompetgeschal aangekondigd. Ze ontstaan in stille kantoren, tijdens late avondvergaderingen, in toevallige ontmoetingen tussen onderhandelaars. Wat ik hoop? Dat deze reis niet alleen gaat over wat China voor Europa kan doen, maar ook over wat we samen kunnen bereiken. Want uiteindelijk willen gewone mensen in Iran, Oekraïne en daarbuiten hetzelfde: vrede, stabiliteit en een toekomst voor hun kinderen. Misschien is dat het gemeenschappelijke doel dat alle partijen kan verenigen. Sánchez heeft in ieder geval de eerste stap gezet. Nu is het aan Beijing om te reageren.