Waarom de spectaculaire obligatierally van Libanon nu tanende is

Jan van Dijk · 2026-06-26

Als je de afgelopen maanden naar de obligatiemarkten hebt gekeken, dan heb je vast die bizarre rally in Libanese schulden gezien. Een stijging van 400% in defaulted bonds – dat zijn schulden waarop Libanon al in gebreke is gebleven. Het klinkt als een kans die je niet mag missen, toch? Maar nu begint die zeepbel langzaam leeg te lopen. En de reden is even simpel als hard: de realiteit van oorlog en politieke chaos haalt de mooie wiskunde van herstelkansen compleet onderuit. ### Wat er precies aan de hand is Investeerders dachten dat ze een gokje konden wagen. De gedachte was: zelfs als een land failliet gaat, kun je bij een herstructurering vaak nog een percentage van je geld terugkrijgen – de zogenaamde recovery rate. Bij Libanon hoopten sommigen op herstelpercentages van misschien wel 20 of 30 cent per geïnvesteerde euro. Maar die sommetjes worden nu herschreven. De oorlog in de regio en de aanhoudende politieke impasse in Libanon zelf zorgen voor enorme vertragingen. En elke dag van uitstel betekent dat de uiteindelijke recovery rate lager uitvalt. Het is alsof je een auto koopt die langzaam in waarde daalt terwijl je wacht op de reparatie. ### De harde cijfers achter de emotie Laten we even kijken naar wat die 400% rally nou echt betekende. Stel, je kocht een obligatie met een nominale waarde van €1000 voor slechts €50 tijdens het dieptepunt. Die steeg naar €200 – dat is die spectaculaire winst. Maar die €200 vertegenwoordigt nog steeds maar 20% van de oorspronkelijke €1000. En nu vreest men dat het uiteindelijke herstel misschien niet eens die €200 zal halen. De nieuwe verwachtingen zakken richting 5 à 10 cent per euro. Dat zet de hele risk-reward verhouding op zijn kop. Waarom zou je groot risico lopen voor zo'n mager potentieel rendement? ### De factoren die meespelen Er zijn een paar cruciale elementen die de situatie complex maken: - **Politieke onzekerheid**: Libanon heeft al jaren geen functionerende regering meer. Zonder stabiel bestuur is een geordende schuldherstructurering bijna onmogelijk. - **Regionale instabiliteit**: Het conflict heeft directe economische gevolgen en schrikt potentiële hulp of investeringen af. - **Diepe economische crisis**: De lokale munt is ingestort, de bankensector is lamgelegd, en de bevolking lijdt enorm. Hoe verdeel je schaarse middelen dan eerlijk onder schuldeisers? Een analist verwoordde het onlangs treffend: 'Je kunt geen realistisch herstelplan maken op een fundament van zand. En op dit moment is de hele regio één grote zandvlakte.' ### Wat dit betekent voor beleggers Voor de professionals onder ons is dit een harde les in marktdynamiek. Soms zie je een kans die te mooi lijkt om waar te zijn. En meestal ís die kans dan ook te mooi om waar te zijn. De rally in Libanese bonds was grotendeels gedreven door speculatie en hoop – niet door fundamentele verbeteringen. Nu de hoop vervliegt, keert de markt terug naar een meer nuchtere beoordeling. Het is een reminder dat bij emerging market debt, vooral in conflictgebieden, de risico's exponentieel groter zijn. Je moet je altijd afvragen: wat is het werkelijke herstelpotentieel, en hoe lang duurt het om daar te komen? Tijd is geld, en in dit geval werkt de tijd tegen de belegger. ### De bredere implicaties Deze ontwikkeling heeft ook gevolgen buiten Libanon. Het zendt een signaal naar de markt voor andere defaulted sovereign debt. Als zelfs een 400% rally kan instorten door geopolitieke ontwikkelingen, wat zegt dat dan over de stabiliteit van vergelijkbare investeringen? Het maakt de drempel voor beleggers om in vergelijkbare situaties te stappen alleen maar hoger. En dat kan op zijn beurt weer de toegang tot kapitaal voor andere landen in moeilijkheden beperken. Het is een vicieuze cirkel waarin uiteindelijk de gewone burger de grootste prijs betaalt. Dus waar staan we nu? De luchtbel is aan het leeglopen. De wiskunde is herschreven. En beleggers die dachten op een goudmijn te zijn gestuit, kijken nu tegen een rotswand aan. Het is een verhaal van hoop versus realiteit – en in het Midden-Oosten wint de realiteit bijna altijd.