Waarom Amundi pleit voor olie en gas in de groene transitie

Jan van Dijk · 2026-07-17

Het klinkt als een paradox, toch? Een van Europa's grootste vermogensbeheerders, Amundi, roept de Europese Unie op om olie- en gasexposities toe te staan in een nieuw fondscategorie die de overgang naar een lagere CO2-uitstoot moet ondersteunen. Het voelt een beetje als zeggen dat je chocolade nodig hebt om af te vallen. Maar er zit een interessante gedachte achter, eentje die het waard is om bij stil te staan. We zitten midden in een energietransitie die ons tientallen jaren gaat kosten. En miljarden euro's. De vraag is niet óf we van fossiel naar groen gaan, maar hóé we dat doen zonder onze economie te ontwrichten. Amundi's voorstel komt neer op een pragmatische tussenstap. Een brug, als het ware. ### Het voorstel van Amundi ontleed Amundi wil dat de EU regels versoepelt voor zogenaamde 'transitiefondsen'. Dit zijn beleggingsfondsen die specifiek zijn opgezet om de groene transitie te financieren. Op dit moment zijn de regels erg streng en laten ze weinig ruimte voor bedrijven die nog steeds actief zijn in fossiele brandstoffen, maar wel serieus investeren in verduurzaming. Het idee is simpel: door deze bedrijven tijdelijk toe te laten in de fondsen, komt er meer kapitaal beschikbaar voor hun groene projecten. Denk aan een oliebedrijf dat miljarden euro's pompt in waterstoftechnologie of CO2-afvang. Zonder toegang tot dit soort 'groen' kapitaal, zouden die investeringen veel moeilijker te realiseren zijn. ### De voordelen van een pragmatische aanpak Laten we eerlijk zijn, de perfecte transitie bestaat niet. We moeten keuzes maken. Een puur ideologische aanpak – waarbij we alles wat met olie en gas te maken heeft uitsluiten – kan contraproductief werken. - **Versnelling van innovatie:** Veel van de technologie die we nodig hebben voor een groene toekomst, wordt ontwikkeld door gevestigde energiebedrijven. Zij hebben de kennis, de infrastructuur en de financiële middelen. - **Behoud van banen:** Een abrupte stop zou honderdduizenden banen in de EU in gevaar brengen. Een gefaseerde overgang geeft ruimte voor omscholing en nieuwe kansen. - **Energiezekerheid:** Totdat hernieuwbare bronnen volledig betrouwbaar en schaalbaar zijn, blijven we voor een deel afhankelijk van fossiele brandstoffen. Een gecontroleerde afbouw is veiliger. Het gaat dus niet om het redden van de olie-industrie. Het gaat om het gebruik van de bestaande middelen en kennis om sneller daar weg te komen. Een quote van een anonieme fondsmanager die ik sprak vat het goed samen: *'We kunnen het oude huis niet afbreken voordat het nieuwe onder dak is.'* ### De risico's en kritiek Natuurlijk kleven er ook risico's aan dit voorstel. De grootste zorg is 'greenwashing'. Dat bedrijven zich groener voordoen dan ze zijn, alleen maar om toegang te krijgen tot goedkoop kapitaal. Daarom pleit Amundi niet voor een vrije toegang, maar voor strikte voorwaarden en transparantie. Er moeten duidelijke criteria zijn. Bijvoorbeeld: welk percentage van de investeringen gaat naar échte transitieprojecten? Hoe snel daalt de CO2-voetafdruk van het bedrijf? Zonder dit toezicht verliest het hele concept zijn geloofwaardigheid. ### Wat betekent dit voor beleggers? Voor beleggers die hun portefeuille willen vergroenen, opent dit mogelijke nieuwe wegen. Je kunt beleggen in fondsen die niet alleen de pure winnaars van de transitie bevatten, maar ook de bedrijven die de daadwerkelijke verandering mogelijk maken. Het kan een manier zijn om impact te hebben terwijl je toch een realistisch rendement nastreeft. Het vereist wel meer due diligence. Je moet echt kijken naar wat een bedrijf doet, niet alleen naar welke label het op zich plakt. Het wordt minder zwart-wit, en meer gebaseerd op de feitelijke voortgang die een bedrijf boekt. ### De weg vooruit De oproep van Amundi is een belangrijk signaal vanuit de financiële sector. Het erkent dat de transitie complex is en dat we alle instrumenten nodig hebben. Het debat zou niet moeten gaan over 'fossiel versus groen', maar over 'hoe versnellen we de verandering op een realistische manier'. De komende maanden zullen cruciaal zijn. De EU moet beslissen of ze deze pragmatische route inslaat. Het zal een evenwichtsoefening worden tussen idealen en realiteit. Maar één ding is zeker: de status quo is geen optie meer. Of we nu via een rechte lijn of via een brug gaan, de bestemming blijft hetzelfde: een duurzame economie voor Europa.